काठमाडौं । भदौ १० गते भोटेकोशीमा ज्यान खाने बाढी आइपुग्दा धेरै स्कुले विद्यार्थीहरु कि स्कुल पुग्दै थिए, कि त स्कुल पुगेर खेल्दै थिए।
नुवाकोटको त्रिशुली सामुदायिक बोर्डिङ् स्कुलमा पनि दृश्य त्यस्तै थियो। तर, स्कुलका प्रधानाध्यापक र शिक्षकले बाढीको सूचना पाउनेवित्तिकै विद्यार्थीलाई बाहिर निकाल्ने काम गर्दा करिब ८० जना विद्यार्थी र शिक्षकशिक्षिकाकै पनि जीवन जोगियो।
त्यो त्रासदीको समयमा तत्काल निर्णय गर्ने काम नभएको भए के हुन्थ्यो ? थाहा छैन। तर, विद्यार्थीहरुले पनि शिक्षकशिक्षिकाको निर्देशनअनुसार विपद्बाट बच्न देखाएको बुद्धिमत्ता सुन्न र सुनाउन लायक छ।
हाम्रा सहकर्मी विकास आचार्य र हेम प्रसाईँले तिनै शिक्षक र विद्यार्थीलाई भेटेर आउनुभएको छ।
नुवाकोटको त्रिशूली सामुदायिक बोर्डिङ्ग स्कुलमा पाँच कक्षामा पढ्ने आरभ खतिवडा भदौ १० गते स्कुल गएका थिए। बाढी आयो, स्कुल बगायो । पाँच दिनसम्म आमा सुमना खतिवडा इन्तु न चिन्तु हुँदै यताउता भौंतारिनुभयो। उहाँलाई थाहा थियो, छोरालाई स्कुलका शिक्षकशिक्षिका मिलेर जोगाए।
१० गते साँझ नै विद्यालयका प्रधानअध्यापक सुमनकुमार कर्णको टोलीले फोन गरेर आरभ सकुशल रहेको जानकारी दियो। छोरासँग ३० सेकेन्ड फोनमा कुरा गरे पनि आमाको मन के मान्थ्यो र ? दिनदिनै सेना र प्रशासनका मानिसहरुसँग छोराका बारेमा सोधीखोजी गरिरहनुभयो।
आइतबार साँझ सेनाको हेलिकोप्टरले छोरालाई नुवाकोटको गोर्खुटार घरनिजकै त्रिशुलीको सेनाको तालिम केन्द्र ल्याएपछि चारदिन सुत्न नसकेकी आमा सुमनाको मन ढक्क भयो। १० गते विद्यालयले बाढी आएको सूचना पाएलगत्तै सबै विद्यार्थीलाई हतारहतार बाहिर निकाल्यो।
शिक्षकहरुले उनीसहितलाई सकेसम्म डाँडाको माथि चढ्न भनेका थिए। आरभ आफूमात्र निस्किएनन्, आफ्नै स्कुलमा पढ्ने छिमेकी भाई एरिसन खतिवडालाई पनि बोकेर पारि पट्टीको डाँडा चढे। विद्यालयमा त्यसदिन करिब ८० जना विद्यार्थी आइसकेका थिए।
उनीहरु सबै जोगिए। विद्यालय आइनपुगेका एक जनाबाहेक सबैजसो विद्यार्थी सम्पर्कमा छन्। आरभकी आमा सुमना विद्यालयका प्रधानाध्यापक र शिक्षकहरुप्रति धन्य हुनुहुन्छ, बाबुनानीलाई जोगाइदिएकोमा ।
प्रधानध्यापक सुमनकुमार कर्णलाई बेत्रावतीका एक साथीले ९ बजेर २५ मिनेटमा फोन गरेर बाढी आएको र बेत्रावती ध्वस्त पारेको जानकारी गराए। बाटोबाटै उहाँले शिक्षकहरुलाई फोन गर्नुभयो र विद्यालय खाली गर्न भन्नुभयो। विद्यार्थीलाई पारिपट्टिको डाँडा चढाउन पनि भन्नुभयो।
विद्यालय पुग्दा आधाउधी विद्यार्थी डाँडा चढ्दै थिए । ४०-५० जना विद्यार्थीलाई आफैंले डाँडा चढाउनुभयो। शिक्षकहरुले ज्यान हत्केलामा राखेर विद्यार्थीलाई बचाएको झल्झल्ति सम्झनुहुन्छ कर्ण । बाढीबाट बल्लबल्ल ज्यान त जोगियो तर त्रिशूली सामुदायिक बोर्डिङ्ग स्कुलका विद्यार्थीहरु त्यो अत्यासपूर्ण दिनको सम्झनामा अझै त्रस्त छन्।
विद्यालयबाट निस्किएर शिक्षक र विद्यार्थीहरुले डाँडामाथि नै रात काटे। धन्न प्रधानाध्यापक कर्णसँग केही पैसा खल्तीमै थियो। त्रिशूली सामुदायिक बोर्डिङ्ग स्कुलका विद्यार्थीहरु त्यो अत्यासपूर्ण दिन सम्झेर अझै त्रसित छन् । उनीहरु फेरि विद्यालय जान चाहन्छन् तर, विद्यालयको कुनै संरचना नबाँचेपछि अब कहाँ गएर पढ्ने भन्ने चिन्ता पनि छ।
त्रिशूली सामुदायिक विद्यालयमा अध्ययन गर्ने दुई सय २० मध्ये एक अझै बेपत्ता छिन् । वेपत्ता हुनेमा ८ कक्षाकी सुमेधा अमात्य हुन् । उनी पनि भेटिन्छिन् भन्ने आशा विद्यालयले राखेको छ।
